Eten op het Pannenkoekenschip Almere

Op deze prachtige zonnige dag streken we neer in het Pannenkoekenschip in Almere haven.

Dit is een schip dat niet meer vaart, maar omgebouwd is tot pannenkoekenhuis.

In het schip bevindt zich, naast het pannenkoekenrestaurant ook een speelruimte waar de kinderen zich kostelijk vermaken.

 

Wij, de volwassenen genoten van een drankje, een gezellig gesprek en later met de kinderen, die nog niet moe gespeeld waren, van een enorme pannenkoek.

Ik koos voor de pannenkoek Michiel de Ruyter. Dit is een hartige pannenkoek, belegd met spek, tomaten, ham, kaas, prei, uitjes en bieslook.

De pannenkoek was echt enorm, ik heb hem niet helemaal op gekregen.

De kinderen hadden een pannenkoek met een cadeautje uit de schatkist en ze mochten ook nog een ballon uitzoeken. Met volle magen keerden we allen weer lekker naar huis.

Er zijn vervelender manieren om je dag door te brengen, dacht ik zo.

 

Wil je ook eens zo’n lekker pannenkoek eten en enorm genieten, kijk dan op:

 

http://www.pannenkoekenschip.nl

 

Er zijn twee vestigingen: één in Groningen en één in Almere haven.
Eet ze en tot blogs!

 

 

Simpel en lekker andijvie met vis

Deze week aten wij een simpel, maar lekker bord andijvie met vis.

 

Wat heb je nodig:

andijvie

tilapiafilet roerbak

bak en braad

 

Zet een wok op je fornuis en doe hier wat bak en braad in.

Laat warm worden en voeg de tilapia roerbak toe.

Kruiden waren in onze versie niet nodig, want die zaten er al voldoende in.

Even bakken en dan voeg je de andijvie toe.

Nog even lekker roerbakken en de andijvie goed laten slinken.

 

Serveren:

Je zou er nog pinda’s of cashewnoten overheen kunnen gooien. Hadden wij niet.

 

Eet ze en tot blogs.

 

Beeldloos bloggen

Beeldloos bloggen, wat is dat? Beeldloos bloggen, is wat ik doe. Teksten schrijven zonder daar beeld bij te voegen zoals een foto of plaatje. Waarom doe ik dit? Eigenlijk is het heel simpel. Ik doe dit, omdat ik ook mijn eigen beelden moet verzinnen bij wat ik hoor of lees. Nu mogen jullie dat bij mijn blog dus ook doen. Het werkt twee kanten op namelijk. Ik zie niet wat er op en foto staat en moet mijn fantasie gebruiken. Ziende mensen willen altijd overal foto’s van zien. Blinde mensen hebben die mogelijkheid niet, althans, het is in ontwikkeling, door middel van fotobeschrijvingen bij Facebook en in de vorm van audiodescriptie bij films. Maar toch…. Dus bedacht ik dat ik gewoon geen foto’s plaats. Jullie mogen, net als ik, je fantasie gebruiken en bedenken hoe iets eruit ziet. Dat doe ik tenslotte al jaren.

 

Tip: inschenken

Het inschenken van een vloeistof is bij mij soms echt een dingetje. Voor het schenken gebruik ik een apparaatje dat ik in het glas, de beker of de kom hang. Dat heet een vloeistof-indicator, of niveaudetector. Het apparaatje heeft twee pootjes. Als je het in het glas hangt, schenkt en gepiep hoort, moet je stoppen, dan is je glas vol. De vloeistof komt dus tegen de pootjes aan en dat geeft een piep. Eigenlijk is het een soort van stekker, zo ziet het eruit.

Ondanks dat apparaatje gaat het inschenken nogal eens verkeerd. Dan schenk ik het volgens mijzelf in het glas, maar toch ligt de helft ernaast. Of ik heb een glas vol staan en gooi het om.

Dat is natuurlijk niet de bedoeling en ik heb er iets heel simpels op bedacht, namelijk: zet je glas, beker, kom of wat je ook vol wilt schenken in de gootsteen.

Als er dan iets naast valt, spoel je het gewoon weg en als je het omgooit, doe je dat ook. Het scheelt een hoop rommel op je aanrecht en een hoop schoonmaakwerk blijft je ook bespaard.

Ik zou zeggen: PROOST!

 

Heb jij nog handige tips, ze zijn altijd welkom.

 

Tot blogs!

 

Chinees nieuwjaar plus link naar recept

Van daag is het Chinees nieuwjaar.

Om dit te vieren, deel ik een recept met jullie, althans, ik deel de link waar het te vinden is.

 

Bij Amazing Oriental kun je de Aziatische producten die nodig zijn kopen.

Dit is geen actieve samenwerking met Amazing Oriental, maar het recept lijkt me erg lekker.

Nieuwsgierig geworden, kijk dan snel op

http://amazingoriental.com/recept/kantonese-gesmoorde-rundvlees/ of ook wel: gestoofd rundvlees met daikon

Eet ze en tot blogs!

 

Dadeltaart, mogelijk gemaakt door een Superchef

Bakken is één van mijn hobbies.

Omdat ik een, zo leek mij, lekkere dadeltaart in het tijdschrift Visie had gevonden, besloot ik deze te maken.

Ik werd geholpen door mijn man en een Superchef.

Die Superchef is een soort kleine keukenmachine van het merk Tupperware.

De Superchef kan kloppen, mengen, hakken snijden en hij is niet groot.

Mijn man en ik dachten er het onze van, maar eerlijk is eerlijk, hij heeft goed geklopt, gehakt en gemengd.

Na enige tijd stond er toch echt een dadeltaart af te koelen.

Door eenvoudig de kom te voorzien van klopper of messen, hak, meng, of snijd je alles prima fijn.

Om te snijden, of mengen of hakken, trek je gewoon aan het koord dat zich in de deksel bevindt.

Laat het koord zachtjes teruggaan in de deksel en herhaal de beweging opnieuw.

Verder ook geen gedoe met stekkers en een draad, wij zijn hier heel blij mee.

 

Het recept van de dadeltaart

 

Benodigdheden voor 8-10 personen:

250 g ontpitte dadels van goede kwaliteit

70 g rietsuiker, hebben wij niet toegevoegd

200 g ongebrande of blanke amandelen

4 eieren

100 ml versgeperst sinaasappelsap

Optioneel: 2 el geraspte kokos

 

Bereidingswijze

Verwarm de oven voor op 180 graden.

Heb je ongebrande amandelen?

Zet water op.

Giet het, zodra het kookt, over de amandelen tot ze onder staan.

Na vijf tot tien minuten laten de velletjes van de amandelen los.

Haal ze eraf.

Hak zowel de dadels als de amandelen fijn en doe ze samen met het sinaasappelsap in een kom.

Klop de eieren los en voeg ze met de suiker toe.

Roer goed.

Giet het beslag in een met bakpapier beklede springvorm en bak de taart in ongeveer 45 minuten gaar.

Garneer zodra de taart een beetje is afgekoeld, eventueel met geraspte kokos.

Lekker met een espresso, of een kopje muntthee.

 

Tip: rasp de schil van een sinaasappel en voeg deze toe.

Leef je suikervrij?

Vervang de suiker door 50 g agavesiroop.

 

 

Hoe doe jij dat met kleren?

Een colleg vroeg mij laatst: “Hoe doe jij dat nou met kleren?”Ik vroeg haar hoe ze dit bedoelde: hoe ik ze koop, met wie of hoe ik ze uitzoek na het opstaan.
“Nou, eigenlijk alles.”
Daarop legde ik haar uit dat ik kleding altijd met iemand samen koop. Met mijn man Mark of met een vriendin en ik heb zelfs heel gezellig, weleens kleding gekocht met twee collega’s.

Als je blind bent, is het niet vanzelfsprekend dat je even gaat winkelen. Je kan dit in ieder geval zelfstandig, althans, ik niet.
Nu is het ook niet gezellig om in je eentje door de winkelstraat te lopen, vind ik.
Gelukkig heb ik dan genoeg mensen om mij heen die mee willen om iets leuks uit te kiezen.

Als ik’s morgens opsta en ik mijn kleren wil aandoen, vraag ik altijd: “Kan dit?”Vaak haal ik een spijkerbroek en een trui uit de kledingkast die goed bij elkaar passen. Ook naarmate je iets vaker draagt, herken je de stoffen. Zo weet ik niet exact de kleur, maar ik kan soms wel voelen aan de stof of het samen kan.

In winkels laat ik me door degene die mee is, adviseren en vaak doen de verkoopsters of verkopers daaraan mee. Het is een kwestie van vertrouwen. Je moet echt op je medemens vertrouwen als je niks kan zien.
Nu zeg ik niet, dat ik iedereen vertrouw hoor, maarja, het speelt wel mee.

Wanneer we het hebben over kleding gaat het bij mij voornamelijk om de stof. Hoe voelt het, zit het lekker om mijn lijf? Zo bepaal ik of ik iets mooi vind. Kleuren laat ik dan door de mensen om mij heen bepalen, of net hoe mijn stemming is. Soms hoor je aan de klank van het woord, dus bijvoorbeeld blauw of zwart of je iets in die bepaalde kleur wilt hebben.

Hoe doe jij dat nou met kleren, hoe bepaal jij wat je aantrekt of koopt?

“Is een labrador niet beter voor haar?”

Onlangs zijn wij verhuisd van een drive-in-woning naar een appartement.
Voor de zienden onder ons: we hebben geweldig uitzicht over de dijk en het water, ook wel Gooimeer genoemd.

Afgelopen weekend waren we de uitlaatroute aan het oefenen, zodat ik binnenkort zelfstandig mijn hond Ayla kan uitlaten.
Ayla is gepensioneerd blindegeleidehond en dus zal ik veel zelf met de stok moeten zoeken. Ik kan je vertellen dat dat best lastig is, als je helemaal niks ziet.

Tijdens de oefenronde kwamen we de postbode tegen. Hij vroeg belangstellend: ” Is een labrador niet beter voor haar?”
Waarschijnlijk denkt hij dat Ayla nog werkt.
We legden hem uit dat dat niks uitmaakt, ze was gewoon aan het klieren.

Eens komt het goed met deze route.

Binnenshuis gaat het goed, ik kan ook al zelf naar boven vanuit de hal beneden.

Wat vind jij momenteel lastig of moeilijk?

Jij moet alles opschrijven

Ooit was de Chinese schrijfster Lulu Wang te gast in de plaatselijke boekhandel. Ik had haar boek Het Lelietheater in braille gelezen. Van dat boek nam ik een deel mee om te laten signeren door Lulu. Ik kan ik me weinig herinneren van deze signeersessie. Wat ik me wel herinner, is dat Lulu tegen mij zei: “Jij moet alles opschrijven.” Dit is iets wat altijd in mijn hoofd rondzingt vanaf die tijd en ook één van de redenen dat ik dit blog ben gestart. Schrijven vind ik ook gewoon erg leuk. Toen Lulu dat zei, had ik het gevoel dat ze dwars door mij heen keek. Ik vond het heel bijzonder om haar te mogen ontmoeten.