Na lang zoeken is het er toch (weer) van gekomen. We hebben een nieuwe auto gekocht :) Nu we de motor weg hebben gedaan waren we op zoek naar iets “leuks” ter vervanging. En zo kwamen we op het idee om voor een cabrio te gaan kijken. Uiteraard wel gebruiksvriendelijk en met genoeg ruimte voor Ayla. Na een zoektocht van bijna 6 maanden kwamen we uit bij een Peugeot 307 CC. In Boskoop vonden we een hele mooie occasion met ik mag wel zeggen erg weinig kilometers op de teller. Proefrit gemaakt, gebabbeld, besloten en een week later ging het dak er af. Heerlijk met dit weer. Wat een luxe…

Zo, net terug van het eerste echte ritje met mijn nieuwe motor. Voor de mensen die het gemist hebben ik heb de Deauville ingeruild voor een Honda Hornet! Of de CB600FA als je dat liever hebt. Na een vlug ritje langs Niels en Maca om de plantjes te wateren kon ik los. Nou ja los….moet hem nog rustig in rijden dus 5000 toeren max. Veluwedreef op en daarna door op de waterlandse weg. 80 km/h is een heerlijke snelheid met dit weer dus besloot ik om de vogelweg te pakken naar Lelystad. Doodstil en lekker doorrijden dus. Moet nog erg wennen aan de vlotte gasreactie van deze. Heel precies en gevoelig. Daar en tegen heb ik hem deze keer niet af laten slaan dus het gaat al beter dan het eerste ritje van de garage naar huis ;)

In Lelystad ben ik even langs het korfbalveld gegaan maar aangezien er school korfbal bezig was waren er geen ploeggenoten van me. Jammer….nog even snel langs Maarten zijn huis gereden maar de auto stond er niet. Dus na een beetje sightseeing Lelystad (yeah, right) ben ik weer eens terug naar Almere gegaan. Denk dat ik later deze week eens richting harderwijk ga rijden.

De hornet bevalt echt ontzettend goed en ik ben helemaal verliefd op dat ding. Gelijk ook thuis alle vliegjes er af gemasseerd en de helm schoon gemaakt. Als ik mijn durf op de motor weer helemaal hervonden heb zal ik een goede kameraad hebben aan deze motor. Puur genieten dus. Op naar de volgende 100 en een beetje!

Zo, mijn beurt voor een theater stukje. Ik was gestrikt om mee te gaan naar een musical. Vrijwillig gestrikt maar toch. De musical in kwestie was dus Ciske de rat en we hadden zowaar kaartje voor Carré. Schitterend theater en het was een hele tijd geleden dat ik in de buurt van Wibauthuis (gesloopt!) en het Sarfatieplein gelopen heb. Ik heb het laatste jaar van de HTS nog bij het Amstel station gezeten dus de buurt was mij niet onbekend.

Voor de voorstelling konden we gelukkig nog een plaatsje krijgen in een eetcafé  bij de blauw brug. Heerlijk gegeten en ze waren duidelijk gewend om te gaan met theater publiek. Iedereen was op tijd klaar met eten om zijn voorstelling te halen. Zelfs het stel zuurpruimen (met hete aardappel) die naast ons zaten. Geen ijsklontje in de wijn, weinig smaak aan de boter makreel en ga zo maar door. Van weinig smaak kon ik het eten absoluut niet betichten. Het smaakte beter dan in het schouwburg restaurant van vrijdag en was nog goedkoper ook. De toetjes waren vooral lekker :)

Kort wandelingetje terug naar het theater waar ik nog ingehaald werd door Rianne en Saskia van korfballen. Toeval dat je hun ook precies daar tegenkomt. We hadden mooie plaatsen op de 1e ring (zo heet dat geloof ik). Goed zicht op het toneel (had Wen ook veel aan) en best aardige stoelen. Uiteraard weer het gebruikelijke urineer ritueel voor de show zodat mijn hamster blaas ook weer tevreden was.

Gelukkig voor ons bleek Danny de Munk zelf weer te spelen waar vooral Wen erg blij mee was. Moet zeggen was erg onder de indruk van hem. Machtige stem en veel uitstraling. De show was overweldigend en ik moet zeggen hoewel ik niet zo’n musical fan ben vond ik het schitterend. Heel sterk gedaan hoe de jonge Ciske en de volwassen Ciske naast elkaar speelden. Soort van flashback stijl waarbij het toneel veelvuldig in 2 helften verdeeld werd. Het stuk waarbij de jonge Ciske (geweldige acteur-jochie met een stem als een klok) samen met Danny de titelsong ten gehoren bracht was een absoluut kippenvel moment. Het feit dat Ciske de Rat een stuk uit onze jeugd is maakt het zo heerlijk herkenbaar. Kan me nog herinneren dat wij thuis een LP speler hadden met een singletje van Ciske de rat. God wat hebben we die grijs gedraaid. Heerlijk Amsterdam gevoel.

Al met al een zeer geslaagde avond. Een echt theater weekend voor Wen en mij eigenlijk. Sen en Willem hebben ook duidelijk genoten. En dankzij mijn ouders die op de  honden wilden passen was het echt een ouderwets gezellig viertalletje.

We hebben vanmorgen Mermal in laten slapen. De medicijnen hebben niet geholpen en hij is zelfs alleen maar slechter geworden. De laatste paar dagen was het echt heel erg. De dierenarts zei het heel mooi “een niet waardig leven meer”. Met veel tranen heb ik Mermal vast gehouden terwijl hij in slaap viel van de narcose. Hij was al dusdanig verzwakt dat de narcose alleen al genoeg was. Rust zacht lieve Mermal. We zullen je getrippel en gerinkel van je belletje missen…

Net terug van de dierenarts. We waren zo bang en verdrietig dat Mermal niet mee terug zou komen. We hebben echter nog 1 kans. We hebben nu andere medicijnen gehad en een verhoging van de bestaande medicijnen. Dit zal de doorslag moeten geven. Zo niet is dit echt het laatste wat we voor hem kunnen doen…

Ons blog is verhuisd. We zitten nu op ons nieuwe domein www.mailmuis.nl. Mailmuis is de koosnaam die ik aan Wendy heb gegeven sinds ze hopeloos verslaafd is geraakt aan de email. De blog software is ook gelijk weer bijgewerkt en kan vanaf nu veel makkelijker bijgewerkt worden.

Update: Afijn. Ik heb de foto gallery gesloopt. Ahem. Doet het dus voorlopig even niet.

Update2: Foto’s doen het weer!

Helaas slaan de medicijnen niet aan :( Vandaag contact opgenomen met de dierenarts en ik heb nu een wit doosje voor me op mijn bureau liggen. Het is nu zo’n zielig hoopje kat als ik hem zijn medicijnen geef. Laten we hopen dat deze nieuwe medicijnen beter werken…

Wat heeft ie? HCM. Dat is een afwijking aan het hart die wel eens voor komt bij Main Coons. Helaas dus ook bij Mermal. Eenerzijds helpt het om te weten wat hij heeft maar aan de andere kant is het wel een aandoening waar weinig aan te doen valt. Hij krijgt nu hele kleine pietpeuterige hartpilletjes die hopelijk snel verlichting gaan geven. Vanmorgen liep hij nog steeds als een dronke zeetobbe door de kattenkamer heen maar hij kijkt in ieder geval al iets opgewekter uit zijn oogjes. Maar dat kan ook zijn omdat ik dat graag zien wil….

Woensdag ben ik met Mermal naar Amsterdam geweest om een echo te maken van zijn hart. Uiteraard weer een of andere aanrijding op de A10 dus ik was blij dat mijn vader mee reed zodat we wat alternatieve routes konden rijden. Ik ben zo hopeloos met navigeren dat ik zonder de GPS nog kan verdwalen in een parkeergarage. Afijn eenmaal in de kliniek werd Mermal even geschoren op zijn borstkast (heel klein plekje), gel d’r op en de sonar aan zetten. Hij bleek een hartslag van 280 te hebben daar waar 180 normaal is. Op de hartfilmpjes was te zien dat de tussenwand van de beide hartkamers verdikt was maar gelukkig waren de hartboezems nog normaal. De prognose was duidelijk: HCM.

Terug naar Almere en toen gelijk de medicijnen opgehaald bij de dierenkliniek. We hopen voor het beste. Overgaan doet het niet maar als de medicijnen aanslaan kan hij een redelijk normaal leven krijgen. Waarschijnlijk alleen iets korter dan normaal.

Zaterdag hebben we een dag met 2 films gehad. We begonnen met Jesus camp een indrukwekkende film over radicale christenen (born again) waarvan je al snel op kan maken dat geloof een prima kweekvijver is voor randdebielen. Compleet geïndoctrineerd met de overtuiging dat hun god de ware is en onder dreiging van radicale moslims is dit een puik staaltje van “dat kunnen wij ook”. Jonge kinderen die tot huilens toe opgejut worden om te vechten tot de heer. Bah! Gelukkig is het maar een (relatief) klein deel van de gelovigen die zo denkt maar het blijft beangstigend. En zoals ik zo vaak zeg, ik heb geen problemen met geloof alleen met gelovigen. De tweede film was Adams appels. Een echt cult film die perfect was voor Lowlands. Heb me suf gelachen om de zwarte humor. Een veroordeelde neonazi krijgt een taakstraf bij een kleine kerk gemeenschap. De kerk gemeenschap is echter op zijn zachtst gezegd gestoord en dit geeft aardig wat leuke situaties.

In de middag hebben we Games in Concert en After Forever gekeken. Games in concert was geweldig. Zo’n beetje alle nummers waren mij bekend en het is heel wat anders om dat door een groot orkest gespeeld te horen worden. Kippenvel. After Forever was ook uitstekend. Heb de laatste tijd wat van hun cd’s in de auto geluisterd dus ik was bekend met de nummers. De sfeer zat er goed in en Floor Jansen is een prettiger verschijning met een stem als een klok.

De rest van de avond hebben we doorgebracht in de Juliet tent. Ook wel bekend als de theater tent. We begonnen met Jan Jaap van der Wal die een aantal dingen aan het uitproberen was voor de eindejaarsconference. Er zat wat goed materiaal tussen maar of het Lowlands publiek helemaal representatief is wil ik in het midden laten. Wel lachen. Guido Weijers daarentegen was hilarisch. Enorm gelachen en was ook erg onder de indruk van zijn mimiek en beeldspraak. Aanrader.

In de avond hebben we de 2e film gekeken die ik eerder besrpoken heb. Hierna vonden we het welletjes geweest en zochten we onze tent maar weer eens op. Heb niet echt goed geslapen maar de rust was welkom. Ik heb ook nog een tweetal shirts gekocht en de nieuwe cd van After Forever. Nog een dag Lowlands over…

Nou ik ben weer thuis. Iets brakker en meer voldaan dan toen ik ging. Zoals altijd kwam Bas op donderdagavond bij ons mee eten om ’s ochtends vroeg te vertrekken richting biddinghuizen. We zijn 1 keer op donderdag vertrokken en dat was niet zo’n succes. Dus zoals gebruikelijk liepen wij in de vroege ochtend over een bijna leeg terrein naar de ingang. Dit jaar stonden we weer op camping 5 net als vorig jaar. Mooi stekje gevonden. Dicht bij de voorzieningen maar uit de loop. Tevens een hoog plekje gekozen voor de eventuele regen. Mijn tentje gaat nu al een tijdje mee. Het zou me zelfs niet verbazen als het de oudste tent op Lowlands is. Een jaartje of 40 geleden heeft mijn opa hem namelijk gekocht voor mijn moeder en tegenwoordig doet hij dienst voor mij op Lowlands. Hij is nog steeds waterdicht en vooral lekker klein en makkelijk op te zetten. Dit jaar begon ik echter voor het eerst wel te merken dat de isolatie ondertussen wat te wensen over begint te laten. Nou kan dit natuurlijk ook betekenen dat ik een nieuwe slaapzak nodig heb maar het is niet ondenkbaar dat het allebei zo is. Dus wie weet was dit de laatste Lowlands was voor dit stukje historie.

Bas had het in zijn blog ook al over onze tradities die we over de jaren opgebouwd hebben. Voor mij was het de 10e en voor Bas de 11e Lowlands dus ondertussen hebben we er aardig wat opgebouwd. Een daarvan ligt compleet buiten onze macht…. inderdaad regen. Gelukkig was dit de enige noemenswaardige bui dit jaar en konden we voor de verandering onze tenten droog (!!) inpakken. De foto is trouwens gemaakt terwijl we onze andere traditie aan het vervullen waren namelijk alle achtbanen van Walibi weer eens aan doen. Een rondje in de Goliath blijft de beste manier om je haren te kammen en wakker te worden. Alleen die verdomde Space Shot….

We hebben dit jaar weer wat meer theater en film gedaan omdat we wat minder bands hadden die we wilden zien. Degene die we gezien hebben waren echter zeer goed :) Op vrijdag hebben we Kate Nash, Kasabian en Mika gezien. Het was de bedoeling dat we ook Lily Allen zouden gaan kijken maar tot onze verbazing kwam er een berber rock formatie te voorschijn. Niet mijn ding. Kate Nash was verassend en ik heb haar CD ook meegenomen (wel netjes voor betaald hoor). Kasabian was goed maar niet echt bijzonder. Mika was gewoon feesten. Wat een energie heeft die man. Leuke liedjes en goeie show. De rest van de vrijdag avond hebben we de Comedy Train gezien en Doug Stanhope en zijn groep The Unbookables. Amerikaanse cabaretiers die er al snel achter kwamen dat we hollanders iets moeilijker te shockeren zijn en het half bezopen en vermoeide vrijdagavond publiek van Lowlands al helemaal. Afijn aan het eind van de voorstelling liep het gezelschap volnaakt over het podium te marcheren terwijl ze de hitler groet brachten. En jawel er zat dus nog steeds publiek. De ontnuchtering kwam toen ze te horen kregen dat de mensen op de eerste rij toch wel bleven zitten omdat het buiten kouder was dan binnen. Yup, Lowlands publiek kan ook nuchter zijn als ze gedronken hebben. De show zelf was overigens erg goed maar je moest wel goed in je engels zijn en wat amerikaans achtergrond info hebben. Ik denk dat Bas en ik 80% van de show begrepen en wij zaten dan ook meermaals met zijn tweeen te lachten terwijl het om ons heen een beetje stil bleef.

Rond een uur of 3 gingen we terug naar onze tent. Het was een lange dag geweest en zaterdag was niet ver meer van ons verwijderd. Meer Lowlands volgt…