Daar staat ze dan. De deur is definitief in het slot gevallen. Alles is nu voorbij. Ze is vrij! Het is kerstavond. Waar moet ze heen? Naar haar ouders? Nee, die zijn niet thuis. Naar haar schoonouders? Nee, zij hebben visite. Moet ze dan terug naar binnen, daar waar Sven op haar wacht? Hij denkt dat ze weer zal bijdraaien. Nou, mooi niet, niet na alles wat er is gebeurd! Ze hoort een geluid achter zich. Het raam gaat open. “Lisa!” Ze wil zich niet omdraaien, maar doet het toch. Ze kijkt recht in Svens ogen. “Lisa, kom nou weer binnen, ik maak warme chocolademelk voor je.” Lisa schudt haar hoofd en loopt weg.
Sven is haar eerste vriend, haar grote liefde. Na een jaar verkering zijn ze gaan samenwonen op een kamer bij een oom van Sven. Weer een jaar later is Lisa zwanger en dan begint de ellende. Sven slaat letterlijk toe, als hij hoort dat Lisa en hij een baby krijgen. Helaas blijft dit aan de gang. Nu, vier maanden verder, heeft Lisa genoeg van het slachtoffer zijn. Ze gaat weg.
Op het moment dat ze wegstapt, flitst het door haar hoofd: ze gaat naar Tamara, haar beste vriendin, die ook weet van Svens losse handen. Ze slaat haar armen om zichzelf heen en loopt vol goede moed in de richting van het treinstation. Gelukkig woont Tamara daar vlakbij. Hopelijk is ze thuis.
Ja, ze is thuis. De deur gaat met een vrolijke zwaai open. “Hee Lieske!” Tamara omhelst haar vriendin. “Oh, eh, sorry, Sven gaat net de deur uit! Wil je niet…”
“Wat, zeg je SVEN?” Lisa rukt zich los en wil weglopen. “Ja, wacht, Lisa, Sven zocht jou…” “Hij moet uit mijn buurt blijven! Ik kwam juist bij jou om op verhaal te komen, pfff…” Net, als Tamara wil vragen wat er is gebeurd, rent Lisa de straat weer op.
“Eet u rustig een lekkere kop soep, u kunt hier vannacht blijven slapen.” Lisa glimlacht naar de vrouw van het Leger des Heils. Ze is blij dat ze nu even rustig kan bijkomen. In het nieuwe jaar zal alles beter gaan. De soep maakt haar warm, evenals de kerstmuziek en de mensen om haar heen.
Groetjes van Wendy, Cindy, Ayla, Storm (en Mermal)