Op 28 februari 2007 zijn mijn moeder en ik naar Volendam gereden om de winkel van Jan Smit (JStyle) te bezoeken. Jan zou aanwezig zijn, zodat je op de foto kon en even een praatje kon maken. Dat praatje is er niet echt van gekomen, wegens tijdgebrek, maar de foto wel.
Ik stond in de rij en die was laaaaanggggg!!!! Het leuke was wel, dat er voor me een meisje in een rolstoel steeds beschrijvingen van haar zusje kreeg. Dat zusje ging steeds even kijken en kwam dan trouw verslag doen van wat er gebeurde daar vooraan. Later vertelde die moeder ons, dat zij als het maar kan, met haar meiden naar de winkel gaat als Jan er is en dat ze dan op de foto gaan. Het meisje dat wel kon lopen, riep ineens: “Hij heeft een capuchon!” Geweldig vond ik dat. Verder troffen we nog een heel vervelend stel uit Den Haag. Die waren namelijk enorm aanwezig op een heel vervelende manier. Echt zo van: wij kennen Jan Smit en zijn team beter, dus wij zijn belangrijk! GRRRR! nou en toen kon ik ineens vrij vooruit lopen en de toonbank volgen. Opeens werd er “Hoi!” geroepen en Jan stelde zich aan me voor en ik stelde me aan hem voor. “Kijk eens aan.” Ik vroeg of we op de foto gingen en dat was goed. Mijn moeder maakte zowel met haar fototoestel als met haar telefoon foto’s. Echter, die met haar telefoon was mislukt. Bleek achteraf dat ze een videootje had gemaakt, ook grappig. Aangezien Jan eigenlijk weg moest om 15.30 uur, vroegen we ons af of we zouden vragen of we de telefoonfoto over mochten doen. We hebben het toch gevraagd en hij vond het geen probleem. Dus gingen we weer samen op de foto. Nadat deze wel gelukt was, hebben we nog een spiegeltje voor in de tas en een sleutelhanger gekocht. Het spiegeltje voor mams, de sleutelhanger voor mij. Voor mijn vader had ik al een horloge gekocht.
Ik heb het enorm naar mijn zin gehad en als het aan mij ligt, was dit de eerste, maar niet de laatste ontmoeting. En de winkel kan ook op meer bezoekjes van me rekenen.